केटी बियर्सको जन्म ३० डिसेम्बर १९८० मा बे शोर, न्यूयोर्क शहरमा भएको थियो। तर उनको बाल्यकाल निकै पीडादायी थियो । किनकी उनी ९ वर्षकी हुँदा एक दिन उनकी आमाले उनलाई बेवारिसे छोडेर कतै गइन् । केटीलाई त्यतिबेला लिन्डा इन्घिलेरी नामकी महिलाले सहयोग गरिन् । उसलाई आफ्नो घरमा लगिन् । वास्तवमा, लिन्डा र केटीकी आमा एकअर्कालाई पहिले नै चिन्थे। उनीहरु एक अर्काको घरमा पनि जाने गर्थे ।
लिन्डाले केटीलाई साथमा लिएर गइन् । तर उनले पनि राम्रो व्यवहार गरिनन् । लिन्डा मानौं उनले घरको लागि कामदार भेट्टाएजस्तो व्यवहार गरिन् । लिन्डाले अब केटीलाई घरको सबै काम गर्न लगाउन थालिन् । उनलाई घरबाट बाहिर निस्कन समेत दिइएन । लिन्डालाई विद्यालय के हो भन्ने पनि थाहा थिएन। उनलाई छिमेकमा कसैसँग पनि बोल्न दिइएन । उनका कोही साथी थिएनन् । छरछिमेकका केटाकेटीलाई खेलिरहेको देखेपछि मनमा आफू पनि उनीहरूसँग खेलिरहेकको कल्पना गर्थिन् ।
केटी बियर्सले लिन्डाको घरमा दिनहरू बिताइरहेकी थिइन्। लिन्डाका पति साल्भाटोरले पनि केटीलाई राम्रो व्यवहार गरेनन्। जब केटी भर्खर २ वर्षकी थिइन्, तबदेखि साल्भाटोरले उनलाई यौन शोषण गरिरहेका थिए । तर केटीले त्यति बुझिनन् । त्यसैले साल्भाटोरको डरले उनले यो कुरा कसैलाई भनिनन् । र अहिले उनी उनको घरमा बस्दै थिइन्। यहाँ बस्नु उनको बाध्यता थियो । किनभने उनी बाहेक अरु कोही थिएनन् । यहाँ पनि साल्भाटोरले उनलाई यौन दुर्व्यवहार गर्न छोडेनन्। उनीसँग बारम्बार फोहोरी काम गर्थे ।
पछि केटीले यो कुरा लिन्डालाई बताएपछि उनले उनलाई गाली गर्दै श्रीमानले यस्तो केही गर्न नसक्ने बताएकी थिइन् । केटी यो सबै देखेर धेरै दुखी हुन्थिन् तर उनले केहि गर्न सकिनन्। आफ्नो पीडा कसैसँग बाँड्न पनि सकिनन् । त्यो बेला उसले जोन एस्पोसिटोलाई भेटिन् । जोन लिन्डाका छिमेकी थिए। उनीहरुको घरमा आउने–जाने गर्थे ।
उनले पनि केटीलाई धेरै माया गर्दथे र कहिले चकलेट र कहिले उपहार ल्याउँथे। केटीले महसुस गर्न थालिन् कि जोनले मात्र आफ्नो पीडा बुझ्न सक्छ। त्यसपछि उनले आफ्नो सम्पूर्ण कथा जोनलाई सुनाइन् । तर उनलाई थाहा थिएन कि जसलाई उसले आफ्नो सम्झेर आफ्नो पीडा बाँडिरहेकी थिइन्, उसले केटीले कहिल्यै कल्पना गर्न नसक्ने गरी उनीसँग केही गर्न लागेको छ।
डिसेम्बर २८, १९९२ मा, लिन्डाले केटीलाई कुनै विवादमा घरबाट निकाल्दा उनी दौडेर जोनकहाँ पुगिन्। उनी रुँदै गएकी थिइन् । उनले सबै कुरा सुनाइन्। उनको मनोरञ्जन गर्न जोनले सोधे कि तिम्रो जन्मदिन दुई दिन पछि हो। त्यसोभए मलाई भन तिम्रो लागि विशेष के गर्ने? यो सुनेर केटीले आफूलाई मेला (स्पेसप्लेक्स) मा घुम्न मन लागेको बताइन् । जोनले उनलाई स्पेसप्लेक्स भ्रमण गर्न लगे। केटीले यहाँ धेरै रमाइलो गरिन् । त्यसपछि जोनले उनलाई राती आफ्नो घरमा लगे।
यो केटीको वास्तविक दर्दनाक कथाको सुरुवात हो। त्यही रात, लिन्डाले उनको फोनमा कल प्राप्त गरिन् जुन केटीबाट थियो। यसमा केटीले आफूलाई कसैले अपहरण गरेको बताइन् । यो सुनेर लिन्डा छक्क परिन् । उनले अरु केहि सोध्नु अघि केटीले फोन काटिन् । त्यसपछि लिन्डा आफ्ना पति साल्भाटोरसँग सिधै प्रहरी चौकी गइन् । उनले त्यहाँ केटीको अपहरणको रिपोर्ट दर्ता गरिन् । प्रहरीले मुद्दा दर्ता गर्नेबित्तिकै केटीलाई खोज्न थाल्यो। यो थाहा भयो कि केटी अन्तिम पटक स्पेसप्लेक्समा देखिएकी थिइन्। प्रहरीले स्पेसप्लेक्समा गएर जताततै राम्ररी खोजी गरे तर केटीको बारेमा केही पत्ता लगाउन सकेन।
त्यसपछि प्रहरीले छिमेकीलाई पनि सोधपुछ गर्यो । त्यसबाट केटीले कसैसँग कुरा नगरेको थाहा भयो । किनभने लिन्डाले उनलाई कसैसँग बोल्न दिएकी थिइनन् । मानिसहरूले पुलिसलाई भने कि उनको बारेमा तीन जनाले मात्र बताउन सक्छ। लिन्डा, साल्भाटोर र जोन एस्पोसिटो। प्रहरीले फेरि तीनै जनालाई पक्राउ गरी सोधपुछ थाल्यो । तर उनीहरूले ती व्यक्तिहरूबाट केटीको बारेमा केही थाहा पाउन सकेनन्।
प्रहरीले ती व्यक्तिको घर खोज्न थाल्यो । वास्तवमा, जोनले केटीलाई आफ्नै घरको बेसमेन्टमा लुकाए। प्रहरीले उनको घरको खोजी गर्दा उनले घरभित्र धेरै सानो बेसमेन्ट बनाएको फेला पारे । यी बेसमेन्टहरूमध्ये एउटा यस्तो थियो कि यो घरको तल बनाइएको थियो। यसको चौडाइ माथिबाट मात्र २ फिट थियो र यो १७ फिट गहिरो थियो।
यो बेसमेन्ट भित्रबाट अलि फराकिलो थियो। जोनले केटीलाई यस भित्र राखेका थिए। अचम्मको कुरा यो थियो कि यो बेसमेन्ट एकदम साउन्ड प्रुफ बनाइएको थियो। ताकि भित्रको कोलाहल बाहिर नजाओस् र बाहिरको कोलाहल भित्र नजाओस् । यस भित्र जोनले टिभी पनि राखेका थिए। जब जोनले केटीलाई यस बेसमेन्टमा राखे, उनले यसलाई माथिबाट बन्द गरे र यसको माथि १५० किलोको ढुङ्गा राखे ताकि केटी कुनै पनि हालतमा यसबाट बाहिर नआओस्।
प्रहरीले जोनको घर खोज्दा बाँकी बेसमेन्ट भेटे तर केटीलाई लिकाएको बेसमेन्ट पाउन सकेनन्। किनभने जोनले ढुङ्गा राखेर धेरै चलाखीपूर्वक ढाकेका थिए। केटीको खोजी जारी थियो। मिडियामार्फत पनि केटी नामकी केटी हराएको खबर जताततै फैलियो । जबकि केटीले खाना नखाई एउटै बेसमेन्टमा आफ्नो समय बिताइरहेकी थिइन् । जोनले उसलाई खाना पनि दिएनन्, पानी पनि दिएनन्। तर केटीले पनि हिम्मत हारिनन् र बेसमेन्टको माटो निचोरेर थोपा थोपा पानी निकाल्दै आफ्नो तिर्खा मेटाइरहेकी थिइन् । भोक लाग्दा माटो मात्र खान्थिन् ।
प्रहरीले पनि खोजी अभियान जारी राखेको थियो। त्यसपछि तिनीहरूले छिमेकीबाट थाहा पाए कि जोन एक धेरै अनौठो मानिस हो। उसको व्यवहार धेरै फरक छ। पुलिसलाई पनि थाहा छैन किन, तर अब तिनीहरूले जोनमाथि शंका गर्न थाले। उनलाई बारम्बार सोधपुछका लागि प्रहरी चौकीमा बोलाइएको थियो । त्यसपछि कतै जोनले आफ्नो गोप्य खुलासा हुन सक्छ भन्ने महसुस गरे। त्यसैले उनी एक दिन तल बेसमेन्टमा गए र केटीलाई मरेको अभिनय गर्न आग्रह गरे ताकि उसले उनको फोटो खिचेर बाहिर फैलाउन सकोस् । यसले सबैलाई केटी मरिन् भनेर सोच्न बाध्य पार्छ। तर केटी भित्र यति धेरै समझ थियो कि जोनको कुनै चाल हुन सक्छ भन्ने बुझिन् र उनले तस्बिर खिच्न अस्वीकार गरिन् ।
केटीलाई अझै आशा थियो कि पुलिसले उनलाई कुनै दिन फेला पार्नेछ। उनले हिम्मत हारिनन् । ५ दिनदेखि खाना नखाँदा केटी निकै कमजोर भएकी थिइन् । त्यसपछि उनले जोनलाई फसाउने प्रयास गर्ने निर्णय गरिन्। अब उनी यस बेसमेन्टमा खुसी छु जस्तो नाटक गर्नेछिन्। उनले जोनलाई एक पटक भनेकी थिइन् कि अंकल तपाईले बिहे गर्नु पर्छ। यदि यो जारी रह्यो र म मरे भने, तपाईं फस्न सक्नुहुन्छ र तपाईंको जीवन बर्बाद हुनेछ। थाहा छैन किन तर यो कुरा जोनको दिमागमा अड्कियो। त्यो बेला जोनले केटीलाई खाना प्रस्ताव गरे। तर केटीले खाना खाइनन्। उसलाई लाग्यो कि जोनले उसलाई खाना दिएर मार्न सक्छ। त्यसपछि जोन त्यहाँबाट गए।
दुई दिन यसरी बित्यो। तर पुलिसले केटीलाई पत्ता लगाउन सकेन, त्यसैले मुद्दा अर्को अधिकारीलाई सुम्पियो। अब डिटेक्टिभ आरोन नामका अफिसरले टोलीसँग यो केस सुल्झाउन थाले। यस मामलामा आरोन एकदम पक्का थिए कि यो काम घरको कोहीले गरेको हो जसलाई केटी राम्रोसँग चिन्छिन् । यस अपहरणमा बाहिरी व्यक्तिको हात छैन ।
जब पुलिसले फेरि अनुसन्धान सुरु गर्यो, केटी बेपत्ता हुँदा लिन्डा र साल्भाटोर घरमा थिए। त्यसैले यो अपहरणमा उनीहरूको कुनै हात हुन सक्दैन । अब पुलिसलाई जोनमाथि पूर्ण शङ्का थियो। उनी अन्तिम व्यक्ति थिए जससँग केटी बियर्स अन्तिम पटक देखिएकी थिइन् । तर सुरुदेखि जोनले यसलाई अस्वीकार गर्दै आएका थिए। जोनले केटीलाई अपहरण गरेको भन्ने कुनै ठोस प्रमाण पनि प्रहरीसँग थिएन।
यसैबीच, कथामा नयाँ ट्विस्ट आयो जब सोही जोनले ६ वर्षअघि पनि सपिङ मलबाट ७ वर्षीय बालकलाई अपहरण गर्ने प्रयास गरेको थाहा भयो । तर पछि प्रहरीले रंगेहात पक्राउ गरेको थियो । यसका लागि उनलाई जेल पनि जानुपरेको थियो । अर्कोतर्फ प्रहरीले अनुसन्धान जारी राखेपनि केटीको बारेमा केही पत्ता लगाउन सकेको थिएन । अहिले प्रहरीले पनि केटीको मृत्यु भइसकेको हुनसक्ने स्वीकार गरेको थियो ।
तर त्यहाँ अर्को कुरा हुनु पर्ने थियो। केटीको कुराको प्रभाव जोनमा यति धेरै भयो कि अब उसले पनि बिहे गर्नुपर्छ भन्ने सोच्न थाल्यो । र यदि यस कारण केटीको मृत्यु भयो भने उनको सम्पूर्ण जीवन बर्बाद हुनेछ र कसैले पनि उनीसँग विवाह गर्नेछैन। त्यसपछि अपहरण भएको १७ दिनपछि जोन आफ्ना एक वकिलको घर पुगे र केटी आफूसँगै रहेको बताए । त्यसपछि वकिलले जोनलाई प्रहरी चौकीमा लगे। यहाँ उनले केटी विगत १७ दिनदेखि बेसमेन्टमा बन्दी रहेको बताए ।
यो सुनेपछि प्रहरी टोली बेसमेन्टमा पुग्यो र बेसमेन्टभित्र एक कमजोर बालिका बेहोस अवस्थामा परेको देखे । अचम्मको कुरा यो थियो कि उनी केही नखाई पनि जिउँदै थिइन् । उनलाई तत्काल अस्पताल लगियो । त्यहाँ डाक्टरले खाना नखाँदा केटी भोकमरीको सिकार भएको बताए । बाकी एकदम ठीक थियो । त्यसपछि उनको उपचार चल्यो । पछि एक दम्पतीले केटीलाई कानुनी रूपमा अपनाए र उनीहरूसँग राखे। अपहरणको आरोपमा, जोनलाई अदालतले १५ वर्षको जेल सजाय सुनाएको थियो। यसपछि २०१३ मा जोनको मृत्यु भयो ।
२० वर्षपछि केटी बियर्सले एक अन्तर्वार्तामा आफूमाथि गलत गर्ने व्यक्तिले यस्तो सजाय र मृत्यु पाएकोमा आफू खुसी भएको बताएकी छन् । केटीले मानिसहरूलाई भनिन् कि जब तपाईं यस्तो अवस्थामा फस्नु हुन्छ, तपाईंको हतियार तपाईंको साहस हो। तपाईंले कहिल्यै हिम्मत हार्नु हुँदैन। यस कथामा केटीले ‘बरीड मेमोरिजः केटी बियर्स’ नामक पुस्तक पनि लेखेकी छिन् । अहिले उनी विवाहित भइन् र श्रीमान् र दुई सन्तानसँग खुसीसाथ जीवन बिताइरहेकी छिन् ।
